گفتوگو با دكترمحمد باقر كتابي
اشاره: دكترسيدمحمدباقر كتابي, در سال 1302 هجري شمسي در اصفهان بهدنيا آمد. وي پس از گذراندن دورة متوسطه در دبيرستانهاي صارميه, سعدي و ادب, ليسانس خود را در سال 1332 در رشتة حقوق از دانشگاه تهران اخذ كرد. سالهاي دانشجويي وي در بحبوحة مبارزات دكترمحمد مصدق و كودتاي 28 مرداد گذشت. پس از آن وي در اصفهان, در دبيرستانهاي هاتف, قدسيه و هراتي تدريس ميكرد. در مرحلة بعدي تحصيلات عالي خود, به خاطر دلبستگي و گرايش به مباحث عرفاني و ادبي, تغيير رشته داده و سرانجام دكتراي الهيات, عرفان و ادبيات فارسي را در سال 1347 از دانشگاه تهران دريافت كرد و بعدها ادبيات عرب, ادبيات فارسي و متون عرفاني را در دانشگاه اصفهان تدريس ميكرد. ايشان پس از بازنشستگي نيز با دانشگاه اصفهان همكاري داشته و تدريس متوني مانند مثنوي مولانا, حديقه سنايي, غزليات حافظ, نهجالبلاغه و تأثير قرآن و حديث در ادب فارسي را به عهده دارد. دكترمحمدباقر كتابي از شاگردان نزديك حضرتآيتاللهالعظمي حاج رحيم ارباب بوده و بيست و هشت سال از محضر درس آن استاد عرفان و فقه و رياضيات, بهرهمند شده است. اين گفتوگو بهانهاي است براي يادكرد آن حكيم و عارف فرزانه.
آقاي دكتركتابي! . امروز ميخواستيم با انديشة حاجآقا رحيم ارباب آشنا شويم و اين از زبان شما كه هميشه در مسجد ايشان نمازجماعت ميخوانديد و به ايشان ارادت داشتيد, شنيدني و آموختني خواهد بود. زيرا كه ايشان شخصيت پنهاني دارند و مثل كوه يخي ميماندند كه شايد يك دهم آشكارش را هم مردم نشناختند, چه برسد به آن نُه دهمش كه زير آب است و دور از دسترس انديشة ما.
بله, من به ايشان خيلي ارادت داشتم. من دوست ندارم كه از خودم تعريف كنم, ولي مولانا, بسيار زيبا ميسرايد كه: