پنج دليل بعضى از مدّعيان، بر عدم لزوم استاد در سير و سلوك إلى الله‏

اوّل: استاد حقيقى، امام زمان عجَّل اللهُ فرجَه الشَّريف، حاضر و ناظر است؛ و او زنده و احاطه به عالم ما سوى دارد، و از حالات و جريانهاى هر شخص سالك مطّلع و بنحو اكمل و اتمّ وى را به نتائج سلوك ميرساند. ما شيعيان كه در أدعيه و زيارات موظّفيم او را ياد كنيم و سلام كنيم و عرض حاجت نمائيم، براى همين سبب است. و در صورت اعتقاد به امام زنده و اميد تعجيل فرج او، آيا حاجت خواستن از غير و استمداد از استاد غلط نيست؟! با وجود امام واقعى و حقيقى كه داراى ولايت كلّيّه الهيّه است، آيا دست نياز برآوردن به استادى كه همچون خود انسان خطا ميكند و اشتباه مى‏ نمايد شرم آور نيست‏!؟