بازديد:177 بار     دسته : عرفان حقيقي

نماز شب شنبه

رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود هر كس شب شنبه دو ركعت نماز كند به حمد و توحيد و بيست و پنج بار تسبيحات اربعه ،سبحان الله و الحمدلله و لا اله الا الله و الله اكبر؛ حق تعالى گناهان او را بيامرزد و از گناهان بيرون رود مثل روزى كه از مادر متولد شده است.

نماز شب يكشنبه

رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: هر كس شب يكشنبه شش ركعت نماز كند در هر ركعت بعد از حمد هفت بار توحيد بخواند خداى تعالى به او مزد شاكرين و صابرين و اعمال متقين بخشد و برايش عبادت چهل سال بنويسد و از جايش برنخيزد مگر آمرزيده و از دنيا برون نشود تا جايش را در بهشت ببيند و مرا هم در خوابش ببيند و هر كس مرا در خوابش ديد بهشت برايش واجب شود. (جمال الاسبوع)

  بازديد:150 بار     دسته : عرفان حقيقي

*حضرت علامه آیة الله العظمی حسن حسن زاده آملی.

در نمط نهم اشارات جناب شيخ گويد: العرفان مبتد من تفريق و نفض و ترك و رفض، ممعن فى جمع هو جمع صفات الحق للذات المريده بالصدق منته الى الواحد ثم وقوف.

جناب خواجه در شرح آن گويد: عارف هنگامى كه از خود بگذشت و به حق پيوست، مى بيند هر قدرت در قدرتش مستغرق است قدرتى كه متعلق به جميع مقدورات است ، و هر علم در علمش مستغرق است علمى كه هيچ چيز از او پنهان نيست ، و هر اراده وى مستغرق است است اراده اى كه هيچ ممكن از او سرباز نمى زند. بلكه هر وجود و كمال وجود از او صادر است و از جانب وى فائض است. پس در اين هنگام حق تعالى بصرش ‍ مى گردد كه بدان مى بيند، و سمعش مى گردد كه بدان مى شنود، و قدرتش ‍ مى گردد كه بدان فاعل فعل است، و علمش مى گردد كه بدان مى دند، و وجودش مى گردد كه بدان موجود است. پس عارف در اين هنگام به حقيقت متخلق به اخلاق الله مى شود.

  بازديد:315 بار     دسته : عرفان حقيقي

عالم بزرگ و عارف ربانى ملا محمد تقى مجلسى رضوان الله تعالى عليه مى نويسد: آنچه اين بنده از دوران رياضت و خودسازى دريافته ام، مربوط است به زمانى كه به مطالعه تفسير اشتغال داشتم. شبى در بين خواب و بيدارى حضرت محمد صلى الله عليه و آله را مشاهده كردم، با خود گفتم: شايسته است در كمالات و اخلاق آن حضرت خوب دقت كنم. هر چه بيشتر دقت كردم عظمت و نورانيت آن جناب گسترده تر مى شد، به طورى كه نورش همه جا را فرا گرفت.

در اين هنگام بيدار شدم. به من الهام شد كه خلق رسول خدا قرآن مى باشد، بايد در قرآن بينديشم. پس هر چه بيشتر در آيه اى دقت مى كردم، حقايق بيشترى نصيبم مى شد. تا اينكه يكدفعه حقايق و معارف فراوانى بر قلبم فرود آمد. پس در هر آيه اى كه تدبر مى كردم چنين موهبتى بر من عطا مى شد. البته تصديق اين مطلب براى كسى كه به چنين توفيقى دست نيافته دشوار بلكه عادتا غير ممكن است. وليكن مقصود من راهنمايى و ارشاد برادران فى الله مى باشد.

  بازديد:245 بار     دسته : عرفان حقيقي

بسم الله خير الاسماء

در حيرتم كه چه نويسم ؟! روى سخنم با كيست؟ با خفته است يا با بيدار؟ اگر با خفته است، خفته را خفته كى كند بيدار؟ و اگر با بيدار است، بيدار در كار خود است. وانگهى نويسنده چه نويسد كه خود نامه سياه و از دست خويش، در فرياد است .

پيرى و جوانى چو شب و روز بر آمد

ما شب شد و روز آمد و بيدار نگشتيم

بد نوع پشم ها كه رشتيم و بد جنس تخم ها كه كشتيم

خرما نتوان خورد از اين خار كه كشتيم

ديبا نتوان بافت از اين پشم كه رشتيم

چون از كشتزارها خود، بى خبرم آسوده مى چرم، آه اگر از پس امروز بود فردايى! وليكن به قول شيخ اجل سعدى:

گاه باشد كه كودك نادان*به غلط بر هدف زند تيرى

كلمه اى چند تقرير شود، و نكاتى اندك تحرير گردد، شايد كه دلپذير افتد.

مگر صاحبدلى روزى به رحمت*كند در حق درويشان دعايى