*حضرت علامه آیة الله العظمی حسن حسن زاده آملی.
در نمط نهم اشارات جناب شيخ گويد: العرفان مبتد من تفريق و نفض و ترك و رفض، ممعن فى جمع هو جمع صفات الحق للذات المريده بالصدق منته الى الواحد ثم وقوف.
جناب خواجه در شرح آن گويد: عارف هنگامى كه از خود بگذشت و به حق پيوست، مى بيند هر قدرت در قدرتش مستغرق است قدرتى كه متعلق به جميع مقدورات است ، و هر علم در علمش مستغرق است علمى كه هيچ چيز از او پنهان نيست ، و هر اراده وى مستغرق است است اراده اى كه هيچ ممكن از او سرباز نمى زند. بلكه هر وجود و كمال وجود از او صادر است و از جانب وى فائض است. پس در اين هنگام حق تعالى بصرش مى گردد كه بدان مى بيند، و سمعش مى گردد كه بدان مى شنود، و قدرتش مى گردد كه بدان فاعل فعل است، و علمش مى گردد كه بدان مى دند، و وجودش مى گردد كه بدان موجود است. پس عارف در اين هنگام به حقيقت متخلق به اخلاق الله مى شود.