 وهابی ها جزء مسلمان های اهل تسنن به حساب می آیند و قائل به امامت اهل بیت نیستند و بابیت و بهائیت ابتدا جزء مسلمانان بودند ولی بعدا ادعا کردند که با آمدن دین بهائیت و بابیت دوران دین اسلام پایان یافته است.
توضیح این که: بهائیت انشعابی از بابیگری است و بابیت انشعابی از شیخیگری است.
در اوائل قرن نوزدهم شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی، مدعی رابطه مستقیم با امام زمان(عج) شدند و خود را واسطه میان مردم مسلمان و آن حضرت معرفی کردند» از همینجا راه و رسم شیخی پدید آمد و جمعی از افراد سادهلوح و گروهی از فرصتطلبها به آن گرایش پیدا کردند.
شیخ ملاحسین بشرویه، پس از سید کاظم رشتی، رهبری فرقه را به عهده میگیرد و در سفری به شیراز با سید علی محمد شیرازی (محمد باب) ملاقات نموده و مرید و سرسپرده او میشود. محمد باب بعد از ادعای بابیت امام زمان(عج)، ادعا میکند که خود امام زمان است و کار را تا ادعای نبوت پیش میبرد و بعد از محاکمه و زندان در تبریز اعدام میشود. بعد از اعدام سید باب عدهای از فریبخوردگان و به تشویق و تحریک فرصتطلبان و توطئه استعمار، عدهای به میرزا یحیی نوری (صبح ازل) و عدهای دیگر به میرزا حسینعلی نوری (بهاءالله) گرویدند، بهاء خود را پیامبر نامید و از همینجا فرقه بهایی پدید آمد.
|
