
دعاءها عليها السلام في المحشر على قتلة الحسين عليهالسلام
عن الصادق عليهالسلام: اذا كان يوم القيامة جمع اللّه الاولين و الآخرين في صعيد واحد- الى ان قال:- فتأتي فاطمة عليهاالسلام فتأخذ قميص الحسين بن علي عليهماالسلام بيدها مضمخّا بدمه و تقول:
يا رَبِّ هذا قَميصُ وَلَدى وَ قَدْ عَلِمْتَ ما صُنِعَ بِهِ.
فيأتيها النداء من قبل اللّه عزوجل: يا فاطمة لك عندى الرضا، فتقول:
يا رَبِّ اِنْتَصِرْ لي مِنْ قاتِلِهِ.
فيأمر اللّه تعالي عنقاً من النار، فتخرج من جهنم فتلتقط قتلة الحسين بن علي عليهماالسلام كما يلتقط الطير الحب، ثم يعود العنق بهم الى النار، فيعذّبون فيها بانواع العذاب.
![]() |
ادامه مطلب | ![]() |
جمعه، 25 فروردين ماه ، 1391 | ![]() |
نظر دهيد! |
دعاءها عليها السلام في يوم القيامة لدفع العذاب عن محبيها
روى عن محمد بن مسلم الثقفي انه قال: سمعت اباجعفر عليهالسلام يقول: لفاطمة عليهاالسلام وقفة على باب جهنّم، فاذا كان يوم القيامة كتب بين عيني كل رجل مؤمن او كافر، فيؤمر بمحبّ قد كثرت ذنوبه الى النار، فتقرء فاطمة عليهاالسلام بين عينيه محبّاً، فتقول:
اِلهي وَ سَيِّدى سَمَّيْتَني فاطِمَةَ، وَ فَطَمْتَ بي مَنْ تَوَلاَّني وَ تَوَلّي ذُرِّيَّتي مِنَ النَّارِ، وَ وَعْدُكَ الْحَقُّ، وَ اَنْتَ لا تُخْلِفُ الْميعادَ.
فيقول الله عز و جل: صدقت يا فاطمة، انى سميتك فاطمة و فطمت بك من احبك و تولاك و احب ذريتك و تولاهم من النار، و وعدى الحق، و انا لا اخلف الميعاد- الى ان قال:- فمن قرأت بين عينيه مؤمناً، فخذى بيده و ادخليه الجنة.
![]() |
ادامه مطلب | ![]() |
جمعه، 25 فروردين ماه ، 1391 | ![]() |
نظر دهيد! |
حضرت آیت الله میرزا جوادتبریزی: روش ترویج مذهب شیعه بر پایه ى بیان حقایق استوار بوده است و در هر فرصت مناسبى با زبان نرم و با بهترین روش انجام شده است. قضیه ى تشیّع و آنچه را شیعه مى گوید.
فرزند فقیه مقدّس، میرزاى تبریزى قدس سره مى گوید: یک روز عدّه اى از فضلا خواهان ملاقات با آقا شدند، آقا فرمودند: عصر تشریف بیاورید! بعد از اینکه به محضر آقا رسیدند در مورد بعضى از تشکیکات در مذهب با ایشان سخن گفتند، در این حال وضعیت آقا دگرگون شد به طورى که بسیار متأثر گردیدند. مرحوم میرزا قدس سره خطاب به فرزند خود فرمودند: »این طلبه ها مى گویند که شخص کذایى در بیروت، فلان حرف ها را در حق حضرت فاطمه ى زهرا (علیها السلام) زده و در قضیه ى هجوم، تشکیکاتى راه انداخته است. بپرس و ببین قضیه چیست، چرا این حرف ها را زده و چطور جرأت کرده است؟ مگر کسى نیست که جلوى این ها را بگیرد؟« مرحوم میرزا قدس سره به حدّى ناراحت شدند که سخت بیمار شدند و بعد از بررسى و فرستادن فاضل محترم حجت الاسلام شیخ مالک وهبه) حفظه اللَّه (براى نصیحت آن شخص، دیدند که فایده نمى کند، بنابراین ابتدا استفتایى را نوشته، آن گاه در درس خارج فقه خطبه ى آتشینى را ایراد کردند به طورى که حوزه یکپارچه تحت تأثیر قرار گرفت.
![]() |
ادامه مطلب | ![]() |
پنجشنبه، 17 فروردين ماه ، 1391 | ![]() |
نظر دهيد! |
معصومين (ع) الگوهاي هميشگي زندگي تمامي انسانها در تمام طول تاريخ بوده و هستند به طور مثال ميتوان از اين افراد به حضرت فاطمه زهرا (س) اشاره کرد؛ در ايام دهه اول فاطميه به مناسبت ايام حزن اهل بيت (ع) به برخي از آموزهها و درسهايي از زندگي حضرت زهرا (س) خواهيم پرداخت.
يکي از آداب و رسوم زمان پيشين اين بود که يکديگر را به اسم کوچک صدا ميکردند اما اين نوع خطاب نسبت به بعضي از افراد خلاف ادب بود، مخصوصا حضرت رسول اکرم (ص) که از مقام والا و احترام خاصي برخوردار بودند، بنابراين خداوند متعال در اين رابطه آيهاي نازل کرد که بر اساس آن مسلمانان موظف و مکلف شدند آن حضرت را رسولالله (ص) خطاب کنند.
در اين ميان حضرت فاطمه (س) هم ميخواستند تا به اين مهم عمل کنند، اما رسول اکرم (ص) از ايشان خواستند که به آن حضرت، «پدر» بگويند، از امام صادق (ع) روايت شده است که حضرت فاطمه (س) فرمودهاند: وقتي که آيهي «لَا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَکُمْ کَدُعَاءِ بَعْضِکُمْ بَعْضًا» سوره نور آيه 63 به اين معني که پيغمبر (ص) را مثل يکديگر صدا نزنيد، نازل شد، من هم ترسيدم از اينکه به آن حضرت "اي پدر" بگويم. بنابراين آن حضرت را «يا رسولالله» ميگفتم.
![]() |
ادامه مطلب | ![]() |
پنجشنبه، 17 فروردين ماه ، 1391 | ![]() |
نظر دهيد! |
علاّمه مجلسى (م1111ق) در «بحارالأنوار» آورده است:
مُعلّى پسر خُنَیس گوید: در روز نوروز، بر امام صادق(ع) وارد شدم. فرمود: «آیا این روز را مى شناسى؟». گفتم: قربانت گردم! این روز را فارسیانْ گرامى مى دارند و به یکدیگر هدیه مى دهند. فرمود: «سوگند به خانه کعبه که این، رمزى دیرینه دارد و برایت روشن مى سازم تا آگاه گردى». گفتم: سرورم! آموختن این امر از شما برایم بهتر از آن است که مردگان زنده شوند و دشمنانم بمیرند.
آن گاه فرمود: «اى معلّى! روز نوروز، همان روز است که خداوند از بندگان پیمان گرفت او را بپرستند و به او شرک نورزند، به پیامبران و حجت هایش بگروند و به امامان ایمان آورند. این همان روز است که خورشید طلوع کرد، بادها وزیدن گرفت و گل هاى زمین روییدند. این همان روزى است که کشتى نوح(ع) بر ساحل جودى آرامش یافت و همان روزى است که خداوند، گروهى چند هزار نفره را که از ترس مرگ از خانه ها بیرون رفته بودند زنده ساخت، پس از آن که آنان را میرانده بود. این، روز فرود جبرئیل بر پیامبر اسلام است و روزى است که پیامبر(ص) امام على(ع) بر دوش گرفت تا بت هاى قریش را در مسجد الحرام شکست و در همین روز، ابراهیم، بت ها را شکست. این همان روزى است که پیامبر به یارانش دستور داد با على(ع) بیعت کنند و در همین روز، على را براى بیعت گرفتن از جنیان فرستاد. در همین روز، دومین بیعت با امیرالمؤمنین انجام شد. در همین روز بر نهروانیان پیروز شد و ذوالثدیه (صاحب پستان) را به قتل رساند. در این روز، قائم ما و صاحبان حکومتْ قیام کنند و در همین روز، قائم ما بر دجّال پیروز گردد و او را در زباله دان کوفه به دار آویزد. در هر روز نوروزى، ما آرزوى فرج داریم؛ چرا که آن از روزهاى ما و شیعیان ماست. فارسیان، آن را گرامى داشتند و شما آن را ضایع کردید.»
![]() |
ادامه مطلب | ![]() |
دوشنبه، 29 اسفند ماه ، 1390 | ![]() |
نظر دهيد! |

![]() |