از مرحوم حاج سيد علي شوشتري قدس سره نقل شده كه حضرت صديقه طاهره سلام الله عليها به من فرمودند كه چون به شدت و بلايي مبتلا شوي با حضور قلب 1001 مرتبه اين آيه شريفه را با خضوع و خشوع، تضرع و مسكنت و زاري بخوان؛ از آن شدت و بلا نجات خواهي يافت. اين ختم شريف بسيار مجرب است:

اسماء و صفات الهى را به ثبوتى و سلبى قسمت مى‏كنند؛ و از اين قسمت به وجودى و سلبى، و به ايجابى و سلبى نيز تعبير مى‏كنند چنان كه نعوت سلبيه را به صفات جلال و نعوت ثبوتيه را به صفات جمال نيز تعبير مى‏كنند، بدين وجوه معانى كه گفته آيد:

1- گاهى اسماء و صفات ثبوتيه گويند بدين معنى كه حق تعالى حىّ است و قادر است و عالم است و مريد است و مانند اين اسماء. در مقابل آن‌ها صفات سلبيه‏اند بدين معنى كه خداى سبحان جوهر نيست و مركب نيست و جسم نيست و متحيّز نيست و مانند این‌ها كه در كتب كلامى آورده‏اند، و در حدّ افكار كلامى در پيرامون آن‌ها بحث كرده‏اند.

2- و گاهى اسماء و صفات سلبيه گويند و از آن مقابل توقيفيه را اراده كنند، بدين بيان اسمائى كه در شرع اطلاق آن‌ها بر بارى تعالى وارد شده است ثبوتيه است وگرنه سلبيه؛ و از اين معنى تعبير به اذن شرعى كنند.

پيش از توضيح لازم به ذكر است كه دستور فوق، مشهورترين و مجرب‌ترين دستور در زمينه رفع مشكل نازائي بانوان است كه متاسفانه به دليل عدم اطلاع افراد سودجو و شياد، با خرافات بسياري تركيب شده و در اين پست به ارائه دستور كامل و دقيق و صحيح پرداخته‌ايم.

جناب شيخ بهاءالدين جبل عاملي رحمة‌الله عليه در يكي از كتاب‌هاي خود فرموده‌اند كه اين دستور را به 900 زن در اصفهان داده‌اند و تمامي ايشان فارغ شده‌اند.

يكى از اساتيد بزرگ جناب استاد علامه طباطبائى مدظلّه العالى، آية اللّه العظمى عارف عظيم الشأن فقيه عاليمقام صاحب مكاشفات و كرامات مرحوم حاج سيد ميرزا على آقاى قاضى تبريزى در نجف بود. علّامه شيخ آقا بزرگ طهرانى- رضوان اللّه عليه- در طبقات اعلام الشيعه‏ شرح حالش را ذكر كرده است و تنى چند از اساتيدش را نام برده و گفته است:

هو السيد الميرزا على آغا بن الميرزا حسين بن الميرزا أحمد بن الميرزا رحيم الطباطبائى التبريزى القاضى عالم مجتهد تقى ورع اخلاقى فاضل و قد دامت المودّة و الصحبة بيننا عشرات السنين فرأيته مستقيما فى سيرته كريما فى خلقه شريفا فى ذاته الخ له تفسير القرآن من أوّله إلى قوله تعالى: قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ الخ و لوالده تفسير ايضا، و بيتهم بيت فضل و تقى قديم (انتهى ملخصا).

در دعاى مجير يكصد و هفتاد و هشت اسم الهى آمده است و پنجاه و هفتمين آن اسم اعظم «يا موجود» است كه مقدّسهاى خشك سخت از آن رم مى‏كنند چه اين كه مى‏گويند: «وجود و موجود را عارفان و حكيمان به دهان مردم انداختند» با اين كه دعاى مجير را مرحوم كفعمى در بلد امين و مصباح از حضرت خاتم انبياء- صلى اللّه عليه و آله و سلم- روايت كرده است كه وقتى در مقام ابراهيم- عليه السلام- به نماز بود، جبرئيل آن را براى آن جناب آورد.

امام امير المؤمنين على- عليه السلام- كه خود اسوه عارفان و قدوه حكيمان است در خطبه نخستين نهج فرموده است: كائن لاعن حدث، موجود لاعن عدم؛ و در خطبه 49 آن فرموده است: فهو الذي تشهد له أعلام الوجود على اقرار قلب ذى الجحود؛ و در خطبه 183 فرمود: الدال على قدمه بحدوث خلقه، و بحدوث خلقه على وجوده؛ و قريب بدين عبارات در مواضع ديگر نهج.